Rumi

Het innerlijke pad waarop Mevlânâ (Turks voor ‘onze meester’) ons wijst, is een weg die door het hart gaat. Roemi heeft als mystiek dichter op geïnspireerde wijze gebruik gemaakt van het woord om zeer diepe, mystieke wijsheden uit de islamitische traditie over te brengen. Toch kwam hij telkens weer uit bij het gevoel dat woorden slechts stof zijn op de spiegel van de `ervaring’. In deze wereld is het zaak het hart te zuiveren, te polijsten en uiteindelijk te vervolmaken als een spiegel waarin Gods kwaliteiten zich weerspiegelen. De training van de Mevlevi-derwisjen bestaat daarom uit het onderwijzen en louteren van het hart. Het echte weten kómt immers uit het hart. We hebben het dan niet over het bloedpompende orgaan of een vaag beeld, maar over een bijzondere kwaliteit van de ziel, de kern van de psyche, de drempel tussen ego en geest, de plaats voor innerlijke openbaringen.

http://fran.sneeknet.nl/homepage/show/pagina.php?paginaid=216349

De inspiratie voor Roemi’s Masnawi is een soera uit de Koran, al Qasas (Het verhaal), 28:1-88. Daarin wordt o.a. het verhaal van Mozes ter overweging gegeven. Hoofdthema: Doe een  stap terug uit de wereld van aantrekking, sta stil bij de geest die in je leeft en verbind je daarmee. Het is een ode aan het verbeeldend bewustzijn waarin een mens rollen speelt, zich illusies vormt, droomt, en gevoelig is voor het paradoxale karakter van het leven.

verhalenkaart

 

 

 

 

 

 

Volgens de psychologie van de soefi’s is de mens een wereld op zich. We hebben alles in ons. Roemi zegt in zijn Masnawi: ‘Qua vorm ben je de microkos­mos, in werkelijkheid ben je de macrokosmos.’ Als het gaat om een betere wereld kunnen we bij onszelf beginnen, in onze eigen omgeving, in onze eigen stad, om de kwaliteiten van het hart tot uiting te brengen. Volgens de soefi’s is dit universum waarin we leven speciaal voor dit doel in het leven geroepen. Roemi probeert ons in zijn leerdicht door een duizelingwekkende wirwar van verhalen duidelijk te maken dat we niet het afzonderlijke deeltje maar het geheel moeten liefhebben.  Zo kun je oude verhalen ter lering en vermaak zien als een soort volkstherapie, een zoektocht naar de zin en de betekenis van het leven. Een arts/ psychotherapeut die gebruik maakte van de therapeutische functie van verhalen was Nossrat Peseschkian (1933-2010). In de godsdienstwetenschappen wordt deze vorm van spiritueel leren mystagogie genoemd. Het is een samengesteld woord dat bestaat uit “mysterie” (geheim) en “agogie” (leer van de beïnvloeding; vorming, begeleiding), speciaal met betrekking tot intermenselijke relaties en relatievorming.) Het verwijst naar de initiatie, het rituele proces waardoor mensen worden binnengeleid in een samenleving.  In de laatste jaren is het mij steeds meer duidelijk geworden dat Roemi’s werk, zowel in maatschappelijk, psychologisch en spiritueel opzicht, verbindend is

Uit Roemvandaag.nl